వృద్ధాప్యంలో కోరుకునేది ఆస్తులు కాదు..

ఆప్యాయత

అక్షర కలం/ ఖమ్మం ప్రతినిధి:

ఖమ్మం: కడుపున పుట్టిన బిడ్డ ఆకలితో ఉండకూడదని తాను పస్తులున్న తల్లి.. పిల్లల భవిష్యత్తుకు బాటలు వేయాలని చెమటను చిందించిన తండ్రి.. తమ ఆశలను పక్కనపెట్టి బిడ్డల ఆశయాలకు రెక్కలు తొడిగిన ఆ పెద్దలకు వృద్ధాప్యంలో కావాల్సింది. ఏమిటి? కోట్లు విలువ చేసే ఆస్తులా? ఖరీదైన కానుకలా? కాదు.. కాసింత ప్రేమ.. పలకరించే మనసు.. పక్కన నిలిచే మనిషి! జీవితమంతా పిల్లల కోసం పరితపించిన తల్లిదండ్రులు, వయసు మళ్లిన వేళ ఆత్మీయత కోసం ఎదురుచూడాల్సి వస్తే అంతకంటే విషాదం ఏముంటుంది? నడక నేర్పిన చేతులే వణుకుతున్నప్పుడు.. మాటలు నేర్పిన పెద్దలే పలకరింపు కోసం ఎదురుచూస్తున్నప్పుడు.. వారి మనసును అర్థం చేసుకోవాల్సిన బాధ్యత ఎవరిది? ఈ ప్రశ్న ప్రతి కుటుంబాన్నీ, ప్రతి మనిషినీ ఆలోచింపజేయాలి.

త్యాగాలతో ఎదిగిన బతుకులు

పిల్లల ఎదుగుదల కోసం తల్లిదండ్రులు చేసే త్యాగాలకు లెక్కలుండవు. తమకు కొత్త బట్టల లేకున్నా బిడ్డలకు కొనిస్తారు. తాము ఎన్నో కష్టాలుపడినా వారి చదువుకు లోటు రాకుండా చూస్తారు. రెక్కలు ముక్కలయ్యేలా శ్రమించి, తమ సుఖాలను త్యజించి పిల్లల జీవితాలకు పునాదులు వేస్తారు. బిడ్డలు ప్రయోజకులై సమాజంలో గౌరవంగా నిలబడితే అదే తమ జీవితానికి దక్కిన గొప్ప బహుమతిగా భావిస్తారు.

అయితే వయసు మీదపడి ఆరోగ్యం సహకరించని సమయంలో వారి పరిస్థితి మారుతుంది. ఒకప్పుడు కుటుంబమంతటికీ అండగా నిలిచినవారే.. ఇప్పుడు ఇతరుల సహాయం కోసం ఎదురుచూడాల్సి వస్తుంది. శరీరం బలహీనపడినా మనసు మాత్రం ఆప్యాయతను కోరుకుంటుంది.

అలాంటి సమయంలో వారి అవసరాలను పట్టించుకోకపోవడం, మాటకు విలువ ఇవ్వకపోవడం, ఒంటరితనంలోకి నెట్టేయడం వారి మనసును గాయపరుస్తాయి.

మందులతో పాటు మమకారం కావాలి

వృద్ధులకు సమయానికి భోజనం పెట్టడం, మందులు అందించడం, వైద్యం చేయించడం అవసరమే. కానీ వారి సంరక్షణ అక్కడితో ముగియదు. తమ అనుభవాలను పంచుకునేందుకు ఒకరు.. తమ మాటలను ఓపికగా వినేందుకు మరొకరు.. ఆరోగ్యం గురించి ఆరా తీసే ఆత్మీయులు కూడా కావాలి.

ఉద్యోగాలు, కుటుంబ బాధ్యతలతో పిల్లలు ఎంత బిజీగా ఉన్నా తల్లిదండ్రులతో మాట్లాడేందుకు కొంత సమయం కేటాయించలేరా? దూర ప్రాంతాల్లో ఉంటే ఒక ఫోన్ కాల్ చేయలేరా? వారి అవసరాలను అడిగి తెలుసుకోలేరా? రోజూ గంటల తరబడి ఇతర పనులకు కేటాయించే సమయంలో.. కన్నవారి కోసం కొన్ని నిమిషాలు వెచ్చించడం అంత కష్టమా? వృద్ధులకు కావాల్సింది కేవలం సంరక్షణ కాదు.. తమను ఇంకా ప్రేమించే కుటుంబం ఉందనే భరోసా. ఆర్థిక సాయం వారి అవసరాలను తీర్చవచ్చు. కానీ ఆప్యాయతతో పలికే నాలుగు మాటలు మనసుకు ఇచ్చే ధైర్యాన్ని ఏ సంపదా భర్తీ చేయలేదు.

ఆస్తుల పంపకంలో.. బాధ్యతల మాటేమిటి?

ఆస్తుల పంపకం వచ్చినప్పుడు హక్కుల గురించి మాట్లాడే కుటుంబాలు.. పెద్దల సంరక్షణ విషయానికి వచ్చేసరికి బాధ్యతలను కూడా అ స్పష్టంగా పంచుకుంటున్నాయా? వృద్ధుల ఎవరు భరించాలి? వారితో సమయం ఎవరు గడపాలి? అనే విషయాల్లో కుటుంబ సభ్యుల మధ్య అవగాహన ఉండాలి. బాధ్యతను ఒకరిపై నెట్టేయకుండా పరస్పరం సహకరించుకోవాలి. అయితే వృద్ధాశ్రమాల్లో ఉంటున్న ప్రతి ఒక్కరి వెనుక నిర్లక్ష్యమే కారణమని భావించడం సరికాదు. కుటుంబ సభ్యులు లేని వారు, ప్రత్యేక సంరక్షణ అవసరమైన వారు, స్వచ్ఛందంగా అక్కడ ఉండాలని కోరుకునేవారు కూడా ఉంటారు. వృద్ధాశ్రమాలు ఎంతోమందికి భద్రత, వైద్య సహాయం, సహచర్యాన్ని అందిస్తున్నాయి. ఎక్కడ ఉన్నా పెద్దలకు గౌరవం, భద్రత, ఆత్మీయత లభించడమే అసలైన లక్ష్యం కావాలి.

వృద్ధాప్యం భారమా.. బాధ్యతా?

మారుతున్న జీవన విధానం, ఉద్యోగాల కోసం వలసలు, ఆర్థిక ఒత్తిళ్లు, చిన్న కుటుంబాల పెరుగుదలతో పెద్దల సంరక్షణ అనేక కుటుంబాలకు సవాలుగా మారుతోంది. పిల్లలకూ వారి సమస్యలు, పరిమితులు ఉంటాయి. వాటిని విస్మరించలేం. అదే సమయంలో వృద్ధుల అవసరాలను నిర్లక్ష్యం చేయలేం. కుటుంబ సభ్యుల మధ్య సమన్వయం, ఆర్థిక భద్రత, వైద్య సదుపాయాలు, మానసిక తోడ్పాటు ద్వారా ఈ సమస్యలను కొంతవరకు పరిష్కరించవచ్చు. వృద్ధులు తమ అభిప్రాయాలను స్వేచ్ఛగా చెప్పగలగాలి. వారి నిర్ణయాలకు విలువ ఇవ్వాలి. వయసు పెరిగిందని వారి ఆత్మగౌరవాన్ని తగ్గించకూడదు. సంరక్షణలో ఇబ్బందులు ఎదురైతే అందుబాటులో ఉన్న ప్రభుత్వ సేవలు, న్యాయపరమైన సహాయాన్ని వినియోగించుకోవాలి. పెద్దలను గౌరవించడం కుటుంబ ధర్మమే కాదు.. సమాజపు బాధ్యత కూడా.

నేడు మనం పిల్లలం.. రేపు మనమూ పెద్దలమే!

కాలచక్రం ఎవరి కోసం ఆగదు. నిన్న తల్లిదండ్రుల చేతులు పట్టుకొని నడిచిన మనం.. నేడు మన పిల్లలకు దారి చూపుతున్నాం. రేపు మనకూ వయసు మీదపడుతుంది. ఆరోగ్యం సహకరించకపోవచ్చు. ఇతరుల సాయం అవసరం కావచ్చు. ఆ సమయంలో మన మాట వినే మనిషి, మన బాధను అర్థం చేసుకునే కుటుంబం, గౌరవంగా చూసే సమాజం కావాలని కోరుకుంటాం. మరి ఈరోజు మన పెద్దలకుఅలాంటి జీవితాన్ని అందిస్తున్నామా? వారి అవసరాలను గుర్తిస్తున్నామా? మన ఎదుగుదల వెనుక వారు చేసిన త్యాగాలను గుర్తు చేసుకుంటున్నామా? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పుకోవాల్సింది మరెవరో కాదు.. మనమే!

కన్నీళ్లు తుడుద్దాం.. కడదాకా తోడుందాం!

తల్లిదండ్రులు మనల్ని పెంచినప్పుడు ప్రతిఫలం ఆశించలేదు. మనం ఎదగాలని, సంతోషంగా ఉండాలని కోరుకున్నారు. వారి వృద్ధాప్యంలో మనం చేయగలిగింది కూడా పెద్దదేమీ కాకపోవచ్చు. ఒక పలకరింపు.. ఒక ఫోన్ కాల్.. కాసేపు పక్కన కూర్చొని మాట్లాడటం.. వైద్య అవసరాలను పట్టించుకోవడం.. కష్టకాలంలో చేయూతనివ్వడం. ఈ చిన్న పనులే వారి జీవి పెద భరోసాగా నిలవవచ్చు.కన్నవారి కన్నీళ్లు తుడవలేని సంపద ఎందుకు? వారి మనసుకు ఆనందం ఇవ్వలేని విజయం ఎందుకు? తల్లిదండ్రులు ఉన్నప్పుడే వారి విలువను గుర్తిద్దాం. వారి త్యాగాలను తలచుకొని బాధపడటమే కాదు.. వారు మనతో ఉన్నంతకాలం ప్రేమను పంచుదాం. వృద్ధాప్యాన్ని ఒంటరితనానికి వదలకుండా, ప్రతి పెద్ద మనిషికీ గౌరవం, భద్రత, ఆప్యాయత అందేలా మన వంతు బాధ్యత నిర్వర్తిద్దాం.

ఎందుకంటే.. తల్లిదండ్రులకు మనం ఇచ్చే గొప్ప కానుక ఆస్తి కాదు.. ఆఖరి దశలోనూ వారికి అండగా నిలిచే ఆత్మీయత!